Het koken heeft Dennis van huis uit meegekregen, van zijn moeder, die op haar vierentachtigste nog iedere dag in de keuken staat.
Onze dochters, Sharon en Alicia, zijn allebei opgegroeid met pittig eten. We aten in die tijd vier, vijf keer per week kip, in allerlei varianten, en meestal met de nodige Madam Jeanette erin.
Toen een van de meiden op een dag vroeg of de overgebleven kip ook in bladerdeeg kon, is er geëxperimenteerd. Die avond stond er een soort loempia’s op tafel. “Hé, papa heeft loempia’s gemaakt!” zei de een. “Nee,” zei de ander, “dat zijn geen loempia’s, want papa heeft ze gemaakt.” Daarna volgde een reeks steeds vreemdere namen, tot iemand papa en loempia aan elkaar plakte.
Dat is inmiddels ruim zestien jaar geleden. Het recept en de saus zijn sindsdien niet veranderd.